Proeft alles en behoudt het goede

Vanwege de ‘kerkproeverij’ was ik met een klein groepje parochianen uit de regio onlangs op bezoek bij de Christengemeenschap in Alkmaar-Koedijk. Zelden zie je zo’n opvallend gebouw, zowel van buiten als van binnen. En zelden heb ik zo’n bijzondere zondagse eredienst meegemaakt! Een ‘proeverij’ wordt pas een echte sensatie, als hetgeen je voorgeschoteld krijgt zowel volstrekt nieuw is en tegelijk ook verrassend herkenbaar is en zelfs naar méér smaakt. Welnu, het bezoek aan deze kleine geloofsgemeenschap kende beide ervaringen. Enerzijds waande ik mij in een ‘stille mis’ uit mijn jonge  jaren als misdienaar. En aan de andere kant was ik onverwacht getuige van een zeer meditatieve, zelfs mystieke samenkomst, daar in die doodgewone buitenwijk van Alkmaar.

    Nieuwsgierig ? Jazeker! Hoe valt dat immers met elkaar te rijmen ? De gebaren en gebeden, zo hoorde ik na afloop, dateren al uit de jaren 1920 en waren ooit door enkele voorgangers uit verschillende christelijke kerken in Duitsland samengesteld. Sindsdien is er ook aan de Nederlandse  tekst en tekens geen komma meer veranderd. En dat blijft voorlopig zo, verzekerde mij de priester-van-dienst. Voeg daarbij dat zowel woord als gebaar uiterst zorgvuldig en eerbiedig worden gepresenteerd. En het is eigenlijk zo stil, dat je er stil van wordt! Er daalt een serene rust over het kleine kerkvolk. De tijd leek even stil te staan. Dit zet je aan tot verdieping van je gedachten. Kortom, de gehele viering nodigt je uit, om ‘bij jezelf naar binnen te gaan”. En ruimte te maken voor de Christus die ‘in onszelf aanwezig is’.                                                                                                                                                                                      
    Ik merkte wel, deze gelovige gemeenschap maakt ernst van haar ‘cultus’. Na afloop verzekerde een kerkganger mij, dat ze zich iedere zondag opnieuw uitgenodigd wist om steeds weer andere teksten uit de liturgie bij zichzelf te overwegen en ‘mee te dragen in haar hart’. De muziek bleef beperkt tot enkele korte gezangen en wat blokfluitmuziek. We gingen samen ter communie in een lange rij, zoals vroeger bij ons in de kerk. En voordat we de kerkzaal verlieten kreeg iedere aanwezige -heel persoonlijk- een korte vredeswens van de priester.                                                                                                                                                    
    Wat verbaasd en zwijgend verliet ik de kerkzaal. In het nagesprek spraken we samen nog over overeenkomsten en verschillen met onze katholieke traditie. Maar wat mij vooral bezig hield was de gedachte, dat hier gelovige mensen bijeen komen, die Christus, de mensgeworden Zoon van God, binnen in zichzelf ervaren. En zij komen op zondag in de ‘mensenwijdingsdienst’ (lees; eucharistieviering) bijeen, om -in Christus-  zichzelf als het ware te verheffen tot ‘een hoger Zelf’. Mensen worden in dit sacrament geheiligd of gewijd. Vandaar het woord ‘mensenwijdingsdienst’. Ik was onder de indruk van hun toewijding. En ……..van hun gastvrijheid! De kerk staat –letterlijk- op zondag voor iedereen open. Het proeft goed. En het leert je beter onderscheid te maken tussen alle ‘gerechten’, die de verschillende kerken ons op zondag serveren. …!

Bill van Schie