“Mag ik alvast appel- en sinaasappelsap in de keuken zetten?” Een medewerkster van Vluchtelingenwerk is vandaag al vroeg op pad. Samen met andere Heilooërs, die zich in willen zetten voor deze groep nieuwe bewoners van ons dorp, organiseert ze de jaarlijkse Vredesmaaltijd in het Willibrordushuis. Als ze de dozen heeft binnengebracht komt ze naar me toe en zegt stralend: ‘Vijfentwintig fietsen!!” Ik begrijp meteen wat ze bedoelt. De oproep in de laatste editie van het parochieblad heeft tot nu toe maar liefst 25 rijwielen opgeleverd. Een prachtig resultaat.
    Om twee uur meldt de Klussenclub zich. Er is weer een superlange tafel nodig in de Kerkstraat, dus alle klaptafels worden van stal gehaald. Ook alle bijzetstoelen komen uit de toren. De statafels zijn er al. Juist gisteren zijn ze gebruikt bij de uitvaart van een bekende en geliefde parochiaan en vrijwilliger, de heer Fraase Storm. Na de viering kwamen we samen in de Kerkstraat voor koffie en een broodje. Fijn dat we dit zo konden doen bij het afscheid van één van ons. Voor de gelegenheid heeft Ina zwarte rokken aangeschaft voor de statafels. Nu halen we ze er voor de zekerheid maar af, wegens knoeigevaar.

    Eind van de middag komen de vrijwilligers van Vluchtelingenwerk binnen. De één heeft flessen fris mee, borden en bestek, een ander theedoeken, tafelkleden, koffie en thee. Er worden kleine bloemstukjes gemaakt en een grote fruitsalade, ballonnen worden opgeblazen. Er is ook een spandoek gebracht. Als het wordt ontrold lezen we: ‘mede mogelijk gemaakt door Albert Heijn’. We hangen het buiten op, als blikvanger in de nis van de kerk, een bijzonder gezicht! Inderdaad hebben de Vomar en Albert Heijn het drinken, fruit en veel andere benodigdheden gesponsord.

    Dan arriveren de eerste gezinnen. De kinderen kunnen meteen helpen. Gewapend met kaartjes en een viltstift schieten ze iedereen aan die iets op tafel zet. “Hoe heet dit mevrouw? En uit welk land komt het”, vragen ze beleefd. Ook aan de voordeur komen briefjes te hangen. ‘Welkom”, staat er te lezen. Zo vult zich de tafel langzaam maar zeker en de geuren vermengen zich. Even over half zeven klinkt de gong, het wordt stil. De wethouder spreekt ons allemaal toe. Hij is al jaren vaste gast en is altijd weer verrast door al die geuren en kleuren op de lange tafel. Aan het eind van zijn woordje wenst hij ons smakelijk eten. Maar we mogen nog niet beginnen en zingen eerst samen met alle kinderen een lied. Dan wordt het sein gegeven en snellen de kinderen toe, gevolgd door de volwassenen. En overal wordt gegeten, tafelgenoten wisselen van plek en waar je ook kijkt ontmoeten mensen elkaar, een schitterend gezicht. Natuurlijk komt ter afsluiting ook Di Fiorentina met een heerlijk ijsje.

    Tegen acht uur begint het opruimen. Als een geolied team werken nieuwe en oude Heilooërs samen. Drie kwartier later is alles aan kant. De laatste schalen en lepels gaan terug naar de eigenaars. Op een bank in de Kerkstraat zit nog een oudere dame. Zij is samen met een jongeman bezig met een telefoon. Geduldig legt de jongen uit hoe ze een app moet gebruiken en nog wat zaken. Als hij ziet dat ik kijk zegt hij: “Mevrouw gaf mij taalles, maar nu kan ik haar iets uitleggen!” Het tekent het samenzijn van deze avond: Leven in Verbondenheid!

Marieke Hoetjes