Een treinreis naar Enkhuizen duurt maar liefst 1 uur en 16 minuten, zo blijkt wanneer je de reisplanner raadpleegt. Het wordt dus een dagje lekker onthaasten. En saai zal de reis niet worden, want onderweg stapt Astrid Wittebrood, collega-coördinator van onze parochie ook in. Het gaat nog bijna mis. In Obdam, haar woonplaats, zie ik haar staan, maar ze loopt door naar achteren. Snel spring ik uit de trein en zie dat er nog een heel treinstel achteraan hangt. Ik dacht dat ik in de achterste zat…beetje dom van me dus, maar we vinden elkaar.

    Tegen half elf lopen we door het pittoreske stadje. Het is stil op deze maandagmorgen, veel winkels zijn nog gesloten. Enkele jaren geleden was hier ook een bijeenkomst. We werden destijds ontvangen in de grote Franciscus Xaveriuskerk in het centrum. Toen was al ontdekt dat het kerkgebouw leed aan ernstige gebreken en noodgedwongen de deuren zou moeten sluiten. Dus moest de parochie op zoek naar een nieuw gebouw. In 2015 werd het voormalige gebouw van de Openbare Bibliotheek aan het Kwakerspad gekocht, grondig aangepast en in december van dat jaar in gebruik genomen als kerk. Bij bisschoppelijk decreet is de oude kerk per 1 juli 2018 officieel aan de eredienst onttrokken.  

    Het Kwakerspad ligt vlak bij de Vest aan de westzijde van de stad. De vroegere bibliotheek doet meteen denken aan de vorige bibliotheek van Heiloo, die aan het Malevoort stond. Een laag gebouw met allemaal uitbouwtjes, voorzien van puntdaken. We worden bij binnenkomst hartelijk verwelkomd en lopen door een grote ontmoetingsruimte naar een vergaderzaal. Onze collega’s zijn al gearriveerd, uit Texel, Schagen, Hoorn en Regio ‘zuid oost’. We missen vandaag de coördinatoren van Langedijk en Wieringermeer. Ook deken Moltzer is helaas verhinderd, maar de pastoor van Enkhuizen, Pater Peter Peelen is een inspirerende vervanger.

    Na een kopje koffie wisselen we onze ervaringen uit van de laatste tijd. Heel veel herkenning natuurlijk. Kerken die gesloten moeten worden, vrijwilligers die wegvallen, parochies die gaan samenwerken of fuseren. Toch, tussen al die zorgen, klinken ook hoopvolle woorden. Hoe mensen voor elkaar inspringen, zaken opvangen, ‘de boel draaiende’ houden en ook nieuwe initiatieven nemen. Juist die instelling, tekenend voor al onze geloofsgemeenschappen, geeft ons werk een extra dimensie. We voelen ons er allemaal in thuis.

    Na al het gepraat zijn we benieuwd naar de rondleiding die Pater Peelen ons zal geven. De kamer waarin we zitten blijkt ook te worden gebruikt als familie-rouwkamer. Nabestaanden kunnen de sleutel krijgen om samen te komen rond hun dierbare.  In de centrale ontmoetingsruimte is ruim plaats om grotere groepen (tot 100 zitplaatsen) te ontvangen en er is een ruime bar/keuken. Van daaruit gaan we de kerkzaal in. Het is er, ondanks het lage plafond, vol licht door de witte muren en grote ramen. Alle elementen, het altaar, de ambo, het Maria altaar, de doopvont zijn gemaakt van donker hout. Dit geeft rust en eenheid. Een hele zijwand wordt gesierd door de sculptuur van een Levensboom. Hieraan hangen blaadjes met de namen van overledenen en aan de andere kant de namen van dopelingen.

    Het wordt tijd voor de lunch. We lopen terug de stad in en eten gezamenlijk een hapje in een gezellige nostalgische uitspanning, Grand Café van Bleiswijk. daarmee sluiten we ons halfjaarlijks samenzijn af. Een volgende afspraak is al gemaakt: 2 april komt de club naar Heiloo!
 
Marieke Hoetjes