Zoals op veel plekken in Heiloo, wappert ook op het plein van de Willibrorduskerk de vlag van de Kunstparade en de deur van het Willibrordushuis staat uitnodigend open. Na een wat aarzelend begin vanmorgen, loopt het nu lekker aan. In de Kerkstraat zijn olie- en acrylverf schilderijen te zien en foto’s , op bijzondere wijze gemaakt met een natte-plaat-techniek. Maar de mensen komen ook om te luisteren naar verschillende optredens in de Ontmoetingsruimte. De hele zaterdag door wisselen drie gezelschappen elkaar af: Duo 1851, met fluit en luit, vrouwenkwintet LaRoes en het Favonius ensemble met een hoofdrol voor onze organiste Leonie Hennekens op dwarsfluit. De leden van de Locatieraad zijn bereid gevonden om ieder een aantal uren gastvrouw of –heer te zijn. Veel van de bezoekers zijn hier nog nooit binnen geweest en het is leuk om ze te ontvangen en vragen te beantwoorden. Ook het Stiltecentrum is geopend en er wordt regelmatig een kaarsje opgestoken. Tussen de kleurige schilderijen en de foto’s in grijstinten aan de muur van de Kerkstraat hangt één ander object, een prachtige kleurenfoto van de pas aangelegde urnenhof, met daaronder de tekst ‘inzegening urnenhof, 25 juni’.

De volgende dag, zondag 25 juni, luiden de klokken voor de viering van 10 uur. In de Kerkstraat staat Ina Hoogeboom om genodigden te ontvangen: uitvaartondernemers, steenhouwers en werknemers van de bedrijven die hebben gewerkt aan de aanleg van de urnenhof. Zo loopt de kerk lekker vol en vieren we samen, met zang van De Brug, de eerste ‘groene zondag na Pasen’. Aan het eind van de viering vraagt pastor Helsloot ons om mee te lopen in een processie naar het kerkhof. Hij wisselt zijn groene kazuifel voor een paarse koormantel. De acolieten dragen ieder een processie lamp en er komen twee acolieten bij om kruis, wijwater en wierook mee te nemen. Intussen hebben leden van het dames- en herenkoor hun muziekmappen gepakt, zij sluiten zich aan bij de stoet en zetten het ‘In Paradisum’ in. Zo lopen we naar het kerkhof, waar tal van vogels, lijsters en merels, zich mengen in het gezang. Overal bloeien bomen en struiken en ook het nog niet in gebruik genomen veld staat vol in bloei. Maar het mooist is toch de kleurrijke urnenhof, waar we ons verzamelen.

In een korte plechtigheid wijdt pastor Helsloot deze urnentuin. We bidden een Onze Vader en zingen ‘Lux aeternam’. Ina, die zich vele jaren sterk heeft gemaakt voor de aanleg, ontsteekt een kaars en zet die in het midden van het ronde pleintje, dat bestraat is met gebroken grafstenen. Precies in het centrum ligt een stuk steen met de letters chi en rho, het Christusmonogram. Deze steen is afkomstig van het graf van de eerste katholieke huisarts van Heiloo, de heer Schretlen, die in de jaren 40 van de vorige eeuw overleden is. De grafhuur was verlopen en er zijn geen nabestaanden gevonden. De steen heeft nu een prachtige herbestemming. Tot slot zingen we samen ‘Wie in de schaduw Gods mag wonen’.

Na afloop van de plechtigheid spreek ik even met Cor Schermer, die het ontwerp heeft gemaakt. Hij vertelt dat het breken van de grafstenen hem eerst wel moeite kostte, het leek een soort ‘heiligschennis’. Maar toen hij ging puzzelen en symbolen als een palmtak, het christusmonogram en een enkel jaartal kon verwerken, groeide zijn vertrouwen dat het goed was zo. Ook over de beplanting is hij enthousiast. Hij wijst de verschillende soorten sedum aan en noemt de namen. Er blijken wel negen soorten verwerkt te zijn, elk met een eigen vorm en kleur bloem.

Terug in het Willibrordushuis is er koffie en koek. We praten gezellig na en iedereen die ik spreek is blij met de nieuwe urnenhof. In de Kerkstraat komen al de eerste bezoekers van de Kunstparade binnen, de vlag hangt weer uit.

Marieke Hoetjes

Foto's van de wijding van de urnentuin...