Bijna elke dag komt onze overbuurvrouw uit Overkerck wel even langs in het Willibrordushuis. Ze loopt met haar rollator rustig een rondje door de Kerkstraat. Op de hellingbaan naar de Moeder Godskapel blijft ze een tijdje staan. Ze geniet dan van het uitzicht op de pastoorstuin en de vijver. Velen hier in huis kennen haar bij naam en groeten haar. Soms is ze daar verbaasd over. Laatst zei ze tegen Astrid: ”Staat er soms iets op mijn achterhoofd geschreven?” Toen die haar niet begrijpend aankeek zei ze met een lach: “Nou, ik bedoel mijn naam! Iedereen schijnt me ineens te kennen!” Tot slot brengt ze altijd een bezoek aan het Stiltecentrum. Ze zit dan even bij de icoon in het Mariakapelletje en steekt misschien een kaarsje aan.

     Het is fijn dat er in ons kerkgebouw zo’n stilteplek is. De laatste tijd loop ik er ook vaak even heen om een kaarsje op te steken. Er is de afgelopen maanden zoveel gebeurd dat ons hier in huis aan het hart gaat. Vrijwilligers en oud-vrijwilligers hebben te kampen met ziekte en tegenslag. Natuurlijk, dat is het leven. En we proberen samen zo goed mogelijk ‘er te zijn’ voor degenen die het betreft.

    Ook voor pastor Helsloot komt er een onzekere tijd aan. Hij wordt woensdag 19 september geopereerd aan zijn blaas en er staan ook nog twee staaroperaties op het programma. Als alles goed verloopt is het half december weer achter de rug. In de tussentijd zullen we zo goed mogelijk ons best doen om alles draaiende te houden, de reguliere vieringen, de avondwakes en uitvaarten. En, zoals iemand hier in huis ooit zei: “Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan”. Daar gaan we voor!

Marieke Hoetjes