Eén belletje aan de deur van het fraaie pand op de hoek van de Oude Zijds Voorburgwal en de Armsteeg in Amsterdam is genoeg. De deur zwaait open en een vriendelijke heer heet ons welkom. Hij is heilssoldaat en hij is bereid ons vandaag, samen met een collega, te ontvangen in het Leger des Heils Museum, dat normaal op zaterdag gesloten is. We zijn vanmorgen vroeg met 23 deelnemers per trein naar Amsterdam vertrokken, voor de jaarlijkse themawandeling van ‘rond de waterput’, ditmaal in het teken van Barmhartigheid. Er staat heerlijke koffie voor ons klaar en zelfs koekjes en een schaal bonbons. Als we allemaal voorzien zijn, worden stoelen neergezet in het midden van het kleine museum en kunnen we een inleidende film bekijken.

    In de 150 jaar dat het Leger bestaat is er natuurlijk enorm veel veranderd.  Van de 100 evangelische posten die Nederland ooit telde zijn er nog 55 over. De kweekschool voor voorgangers is opgeheven en je kunt die opleiding alleen nog in Engeland volgen. Maar aan de andere kant telt het Leger nu een enorm aantal vrijwilligers en ontwikkelde het tal van nieuwe initiatieven. Naast de bekende kleding inzameling en opvang van dakloze mensen, is er bijvoorbeeld een bejaardenhuis in de binnenstad, een hospice voor kinderen in de Jordaan en werkt het Leger samen met de gemeente op gebied van arbeidsre-integratie.

    Na alle uitleg kunnen we zelf rondkijken in het moderne museum en een audiotour beluisteren. Op vele plekken komen we Majoor Bosshardt tegen, de vrouw die bijna in haar eentje in Amsterdam begon, maar alle kansen die ze kreeg benutte voor haar ideaal en een begrip werd. Als we op weg gaan naar ons volgende doel zien we haar standbeeld buiten langs de gracht. Ze zit op een bankje, haar arm uitnodigend op de rugleuning, waarop geschreven staat: ‘God dienen is mensen dienen, mensen dienen is God dienen’.

    Via de Spooksteeg, Zeedijk en Nieuwmarkt, waar we verzeild raken in een optocht met drakendans ter ere van de geboortedag van Boeddha, belanden we bij De Kloof, het inloophuis voor dak- en thuisloze mensen aan de Kloveniersburgwal. Dit is het thuis van onze reisgenoot Ton Steenaert. In de zaal voor dagbesteding vertelt hij over zijn werk. De Kloof biedt op werkdagen tussen 9-15 uur een dagopvang voor zo’n 100 mensen, meest mannen. Ze komen van over de hele wereld, Marokko, Somalië, Eritrea en Roemenie en hebben vaak een psychiatrische achtergrond. Ton vertelt eerlijk dat er nauwelijks ‘eer aan te behalen is’ en dat het slechts enkelen lukt om ooit weer een baan te vinden en een nieuw leven op te bouwen. “Het is soms erg frustrerend, maar je kunt mensen niet laten verrekken!” De kleding die we met kerst altijd verzamelen in onze regio blijkt van grote waarde. Ton voorziet zijn makkers hiermee van schoon goed na een warme douche. “Maar één ding heb ik in de loop van de jaren wel geleerd: het belangrijkste is om met ze te praten en vooral te luisteren!”

    Na een rustige lunch in het restaurant van de Hermitage lopen we via de achter uitgang door de Hoftuin, langs de Hortus en over het Jonas Daniël Meijerplein naar ons laatste doel, de Mozes en Aaronkerk. Daar worden we ontvangen in het Mozeshuis, waar de Saint’Egidio gemeenschap gevestigd is. Ook hier een gastvrij onthaal. Deze christelijke lekengemeenschap is in 1968 gesticht door een 18-jarige jongeman in Rome. In die roerige jaren zocht hij met vrienden verdieping in de bijbel en ze besloten de woorden van Jezus om te zetten in daden. Inmiddels zijn er 60.000 leden in 70 landen, die samenkomen voor gebed en vriendschap aanknopen met de armsten van de eigen stad. Ook zetten zij zich in voor dialoog tussen godsdiensten en spelen ze een rol bij vredesonderhandelingen op tal van plaatsen in de wereld. In Amsterdam is Saint’Egidio sinds 2000 actief en in 2014 heeft het bisdom hen een plaats gegeven in de Mozes en Aaron kerk.

    Tegen half vier staan we weer buiten, op het Waterlooplein, met in ons hoofd al die verhalen van en over bevlogen mensen,  die er geen genoegen mee nemen ‘dat het nu eenmaal zo is’.  Mensen die de werken van Barmhartigheid praktiseren, mensen die hoop hebben en hoop geven.

Marieke Hoetjes