Vrolijk wappert de vlag van de Parochie 'Bron van levend Water' aan de mast in het bloemenperk. We staan op het plein voor de kerk van Egmond aan den Hoef. De H. Margaretha Maria Alacoque is vanavond het middelpunt van onze regio. Straks, over ruim een half uur, begint de viering van het Vormsel. De vormelingen en hun ouders zijn al gearriveerd en de drie jongens en twee meiden lopen de kerk in en uit. Buiten wordt een groepfoto gemaakt, binnen verwelkomen ze familie en bekenden. De vormheer, deken Eduard Moltzer, maakt in de stralende zon een praatje met de groep en stelt de kinderen alvast een paar vragen om hen wat beter te leren kennen.

    Tegen half acht roept pastor Henk Hudepohl, die de afgelopen maanden samen met de begeleidsters Lisette Bussen en Jacqueline Grossat met de jongeren is opgetrokken, de vormelingen bij elkaar. Ze nemen elk een pelgrimsstok mee vanaf het priesterkoor en stellen zich achter in de kerk op. Dan luidt de koster de bel en zet de stoet zich in beweging. Het koor Hoeverture zingt een pelgrimslied  'Met elkaar op weg', een tekst van de helaas overleden pastor Jan Hopman. Voorop lopen twee gelegenheids-misdienaars, de oudere broer van een vormelinge en het jongere zusje van een andere vormeling. Pastor Helsloot (ook met stok!), kan gelukkig mee voorgaan, de jongeren komen allemaal uit Heiloo.

    In zijn inleiding vraagt pastor Hudepohl zich af of de preek van de deken dit jaar ook weer zo verrassend zal zijn. Hij en wij worden niet teleurgesteld. Tijdens het lied voorafgaand aan de preek staat de deken op en zet één van de kaarsen op het priesterkoor opzij. Ook pakt hij uit de zijbeuk een stoel en zet die bij de treden. Dan wacht hij rustig af tot het lied gezongen is en vraagt vervolgens de vormelingen om naar voren te komen en op de treden te gaan zitten. Zo kan de hele kerk hen zien en worden we betrokken bij het gesprek dat de deken met de jonge mensen voert.

    Na de preek volgt de toediening van het Vormsel, een intieme en ontroerende plechtigheid. Ik denk dat velen in de kerk net als ik ervaren, dat er werkelijk 'iets gebeurt'. In die goede geest vervolgen we de viering rond de vier elementen water, lucht, aarde, vuur, een liturgie die na al die jaren nog steeds niets aan kracht heeft ingeboet.

    Tot slot klinkt er een spontaan 'lang zullen ze leven' en zijn er felicitaties en woorden van dank in de Ontmoetingsruimte achter in de kerk. Er is voor koffie gezorgd en er worden alvast nieuwe afspraken gemaakt. Lisette en Jacqueline willen de begeleiding ook volgend jaar op zich nemen en de deken belooft: "De vrijdag na Pinksteren 2018 ben ik er weer!"

Marieke Hoetjes